Λίστες ΟΚΑΝΑ, η ελπίδα που χάνεται για 5.000 άτομα
Η έρευνα της εφημερίδας Έθνος αποκαλύπτει τα προβλήματα των κέντρων αποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ και την λίστα των εξαρτημένων ατόμων που περιμένουν βοήθεια, η οποία ξεπερνάει τα 5.000 άτομα. Άνθρωποι που περιμένουν για χρόνια συνεχίζοντας να κάνουν χρήση γνωρίζοντας ότι μπορεί η κάθε δόση να είναι η τελευταία τους.
Κάποιοι δεν θέλουν να περιμένουν άλλο. Παίρνουν την απόφαση να ζητήσουν βοήθεια από κέντρα άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο. Πριν από λίγους μήνες γνώρισα ένα παιδί που αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του και να μπει σε πρόγραμμα θεραπείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήμουν η διερμηνέας του επειδή τα αγγλικά του δεν ήταν τόσο καλά και μπόρεσα με αυτόν τον τρόπο να δω πως δουλεύει το σύστημα στη χώρα αυτή από πολύ κοντά μιλώντας με τον σύμβουλο και με τον γιατρό του.
Κυρίως όμως μπόρεσα να δω από πολύ κοντά πως το παιδί αυτό, απογοητευμένο από τις μάταιες προσπάθειες να απεξαρτηθεί στην Ελλάδα, αποφάσισε να ξεκινήσει την προσπάθειά του ξανά σε μια άλλη χώρα χωρίς να μιλάει καλά καλά τη γλώσσα.
Κάθε φορά που περιμέναμε τον γιατρό να τον δεχτεί, μου μιλούσε για τις εμπειρίες του: για τις λίστες αναμονής στην Ελλάδα - τουλάχιστον δύο χρόνια - και για τον φίλο του που κατάφερε να μπει στη λίστα, αλλά πέθανε από υπερβολική δόση δύο μέρες πριν μπει στο πρόγραμμα.
Μου μιλούσε για τον συγκατοικό του στην Αγγλία που έκανε παράλληλη χρήση ηρωίνης και μεθαδόνης και πόσο εκείνος προσπαθούσε να παλέψει να μείνει καθαρός μέσα σε ένα σπίτι που γινόταν καθημερινά χρήση ναρκωτικών. Ήθελε να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα και μου είπε ότι όταν θα έφευγε από το σπίτι, θα ήταν σαν να 'αποφυλακίζεται'.
Όταν μια φορά του είπα ότι το ρολόι στον τοίχο πήγαινε πίσω μερικά λεπτά μου είπε ότι είναι πάντα σταματημένο στην ίδια ώρα. 'Τα πρεζάκια', μου είπε, 'δεν θέλουν να βλέπουν τον χρόνο να περνά. Τους πιάνει φόβος, άγχος.'
Για αυτούς που μπαίνουν στη λίστα του ΟΚΑΝΑ με την ελπίδα να απεξαρτηθούν ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά, το ρολόι μένει σταματημένο και η αναμονή είναι εφιαλτική.
Ακόμα κι όταν μπουν στο πρόγραμμα μεθαδόνης όμως το μέλλον δεν προδιαγράφεται αυτόματα καθαρό από ουσίες. Ο διευθυντής του ΚΕΘΕΑ αναφέρει στο άρθρο του Έθνους:
«Ο μέσος όρος ηλικίας όσων ζητούν βοήθεια είναι 28 χρόνια, ενώ η μέση ηλικία έναρξης της χρήσης είναι 15. Επειτα από μία 10ετία, δεν είναι εύκολο κάποιος να αλλάξει τρόπο ζωής, χωρίς ψυχοκοινωνική στήριξη, μόνο αν παίρνει ένα χάπι από το γραφείο ενός γιατρού. Η εμπειρία έχει δείξει πως η στήριξη έχει αποτέλεσμα όταν γίνεται επί τόπου με τη χορήγηση του φαρμάκου.»
Το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΚΕΘΕΑ και η στήριξη στα εξαρτημένα άτομα από την Πολιτεία είναι κάτι για το οποίο όλοι ζητάμε αποτελέσματα και άμεση δράση.
Εκτός όμως από τα θεσμικά πλαίσια και τις θεραπευτικές κοινότητες, αυτό που πρέπει επίσης να κάνουμε είναι να στηρίξουμε οι ίδιοι την προσπάθεια των ατόμων αυτών να ξεκινήσουν από την αρχή. Ο κοινωνικός αποκλεισμός και ο στιγματισμός των πρώην χρηστών τους κλείνει τον δρόμο στην πλήρη επανένταξη και ματαιώνει την ειλικρινή τους προσπάθεια να ξαναρχίσουν να ζουν χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς τον φόβο του χρόνου που περνά.
Πηγή: Το Έθνος
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=11&pubid=5196837&imgi...
