1. Home
  2. Artykuły
  3. Gabinetowa krucjata Bolsonaro przeciwko marihuanie jest rasistowska i klasyczna

Gabinetowa krucjata Bolsonaro przeciwko marihuanie jest rasistowska i klasyczna

W kontekście, gdy kilka krajów i jurysdykcji dokonuje przeglądu i zmiany ich polityki narkotykowej, brazylijska krucjata przeciwko konopiom indyjskim jest silnym ideologicznym elementem promowania dawno nieudanej wojny z narkotykami jako jedynej możliwości wyeliminowania przestępczości i przemocy. Ta prawicowa kampania narusza prawa ludzi, od których zależy życie marihuana medyczne. Jest to bezpośrednia konsekwencja szczytowego bolsonaryzmu: utrudniając dostęp do medycyny ratującej życie jedną ręką i promowanie nieudowodnionych metod leczenia podczas globalnej pandemii z drugim. 

Wysiłki zmierzające do legitymizacji kryminalizacji konopi indyjskich poprzez primery oraz konferencje są ubrane pod płaszczykiem naukowości, wypełnione niewłaściwie zastosowanymi statystykami i celowo błędnymi interpretacjami. Stronnicza „nauka” zostaje zmobilizowana do zaakceptowania najgorszych praktyk w polityce narkotykowej w Brazylii; warto to powtarzać że cenzura badań Fiocruza na temat osób zażywających narkotyki przez gabinet byłego prezydenta Michela Temera w 2017 r. odnowić wojnę z narkotykami w Brazylii.

Od czasu głosowania przeciwko zmianie terminu wprowadzenia konopi indyjskich na konwencji ONZ w grudniu 2020 r. rząd Brazylii działał za pośrednictwem swoich Ministerstwo Obywatelstwa i Ministerstwo Kobiet, Rodziny i Praw Człowieka zwalczać postępujące wysiłki na rzecz dekryminalizacji zakładu.

 

Propaganda antykonopna

 

W marcu Ministerstwo Obywatelstwa opublikowało kolejny elementarz z argumentami przeciwko legalizacji marihuany. To drugi elementarz na temat rzekomych zagrożeń związanych z używaniem konopi indyjskich, wydany przez brazylijski rząd od grudnia 2020 r. Ponownie musimy zwrócić uwagę na język dokumentu, zaczynając od tytułu: „Argumenty przeciwko legalizacji Maconha. W poszukiwaniu utraconej racjonalności: podejście oparte na dowodach naukowych”. 

Zacznijmy od doboru słowa marihuana, co jest popularnym określeniem konopi indyjskich w całej Brazylii. Jest to jednak naładowany termin, który ma długą historię skojarzeń z przestępczością i zachowaniami antyspołecznymi. Słowo pochodzi z kimbundu makanhai opowiada historię rasizmu. Pierwsze prawa uchwalone i egzekwowane przeciwko używaniu konopi indyjskich w Brazylii pochodzą z XIX wieku i zostały opracowane w celu zachowania zniewolił Afrykanów od palenia go. Termin marihuana nadałby tytułowi bardziej wyważoną, bezstronną oprawę i przywołałby ideę legalizacji substancji, a nie ulicznego narkotyku, który był piętnowany przez bardzo długi czas. Nie sądzę, aby określenie to pojawiło się w tytule przypadkowo. Jej performatywność jest jasna i jawna. 

Innym ważnym aspektem podkładu jest idea, że ​​w tworzeniu polityki narkotykowej może być neutralność. Według jego autorów argumenty przemawiające za legalizacją są ideologicznie stronnicze, a podejście naukowe powinno kierować projektowaniem, wdrażaniem i egzekwowaniem polityki narkotykowej. Obwinianie ideologii za problemy społeczne i polityczne jest kamieniem węgielnym bolsonarystycznej retoryki. Nie twierdzę, że rozumieją ideologię jak Arendt czy Eagleton. Przeciętny brazylijski prawicowiec rozumie ideologię jako grzeszne kłamstwa lewicowców, którzy chcą zburzyć fundamenty rodziny, tradycji i własności prywatnej. Płeć w klasie? Ideologia płci. Ekologia? Ideologia lewicy. Prawa człowieka? Ideologia lewicy. Cóż, w nowym elementarzu przeciwko legalizacji marihuany autorzy twierdzą, że w Brazylii istnieje ryzyko, że „debata na temat legalizacji narkotyków może ukryć prawdziwe kwestie związane z racjonalną i wyważoną polityką narkotykową. Możemy spędzić lata na bezproduktywnej debacie ideologicznej, w której ludzie opowiadają się za lub przeciw legalizacji konkretnego narkotyku z wielką pasją i niewielką ilością informacji”.

Nie trzeba mieć dyplomu z lingwistyki, aby zrozumieć ich argumentację: a) debata na temat legalizacji jest sprzeczna z tym, co autorzy rozumieją jako wyważoną i racjonalną politykę narkotykową; b) jeśli ludzie zajmą stanowisko za legalizacją lub przeciw legalizacji, pozwolą, aby pasja przeważyła nad dowodami. Zapewne pro-prohibicyjne stanowisko obecnego rządu jest dość namiętne? Pasja nie jest tutaj prawdziwym problemem; można być pasjonatem sprawy i bardzo dobrze o niej poinformowanym. Problem polega na tym, że gabinet Bolsonaro systematycznie odrzuca i zaprzecza mocnym dowodom naukowym, które nie potwierdzają jego własnych poglądów ideologicznych. Tytuł najnowszego podkładu przeciwko konopiom indyjskim mówi jasno: twierdząc, że jego celem jest poszukiwanie rzekomo utraconej racjonalności w debacie o legalizacji konopi indyjskich, autorzy klasyfikują stanowiska prolegalizacyjne jako irracjonalne bzdury. Te nonsensowne argumenty obejmują oczywiście recenzowane badania naukowe, takie jak wspomniane wcześniej badania Fiocruz. 
 

Zakaz marihuany to polityka rasistowska 

 

Jeśli jesteś białym Brazylijczykiem z klasy średniej, takim jak ja, istnieje duże prawdopodobieństwo, że marihuana została skutecznie zdekryminalizowana już od dłuższego czasu. Mówię ci to z własnego doświadczenia. W ciągu mniej więcej 22 lat kilkakrotnie zostałem złapany z jednym lub dwoma spliffami. Ale pewnego razu razem z przyjacielem mieliśmy przy sobie około 250 gramów i jechaliśmy do domu, kiedy mieliśmy złapać autobus, kiedy żandarmi zatrzymali nas i odkryli, co było naszym miesięcznym hurtowym zakupem. Zabrano nas na posterunek policji cywilnej w celu dokonania rezerwacji i krótko mówiąc, komendant komisariatu szybko zorientował się, że ojciec mojej przyjaciółki był jednym z jej instruktorów w akademii policyjnej. Dostaliśmy klapsa w nadgarstek, słowną groźbę, że następnym razem wrzuci nas do więzienia i kazano nam się wynosić. Jest to dalekie od rzeczywistości dla czarnoskórych i brązowych obywateli Brazylii. Jest to jedynie opowieść o przywilejach klasowych i związanych z kolorem skóry, ale rzuca światło na problem pozostawienia organom ścigania swobody uznania przy rozważaniu progów dla małej lub dużej ilości marihuany. Pokazuje również, w jaki sposób kod pocztowy, kolor skóry i nazwisko mogą uniemożliwić wpis w rejestrze karnym lub narazić cię na sankcjonowane przez państwo naruszenia praw człowieka. 

Jeszcze raz mówię z doświadczenia. Straciłem rachubę, ile razy, kiedy policja zatrzymała mnie za palenie spliffa, pytano mnie, czy czarna osoba, z którą paliłem, sprzedała mi zioło, którego używałem. Nie zliczę też, ile razy moi biali przyjaciele i ja zostaliśmy poinformowani przez funkcjonariuszy policji, że nie powinniśmy zadawać się z czarnymi ludźmi z faweli i że jeśli nasi czarni przyjaciele „dostarczają narkotyki do gangu”, możemy „po prostu powiedz im i będzie dobrze”. Ale tam nie ma rasizm w Brazylii, dobrze? 

Żandarmeria wojskowa stanu Paraná chwali się, że aresztowała mężczyznę, u którego znaleziono 4,1 grama marihuany za pośrednictwem posta na Facebooku. Ponad połowa objętości odpowiada kilku spliffowym ogonom, które nosił razem z maleńkim kawałkiem sprasowanych pąków i liści. Post jest z 13 kwietnia 2021 r. Źródło: Facebook.

Pierwszy minister obywatelstwa Bolsonaro, Osmar Terra, zaciekły przeciwnik dekryminalizacji i legalizacji, powiedział w 2019 roku, że nie powinno istnieć oficjalny standard określający ilość narkotyków, która odróżnia dostawcę od osoby, która posiada je na własny użytek. Jego uzasadnienie było to, że „demoralizuje policję, Ministra Sprawiedliwości i rząd [mówienie], że policjant nie ma kompetencji do określenia, kim jest handlarz narkotyków”. Terra w zasadzie mówi „pozostawmy policjantom decyzję o stopniu kary dla osoby złapanej z 2, 20 lub 200 gramami marihuany”. To jest powód, dla którego nie zostałem aresztowany za dostarczanie narkotyków – i jest to również powód, dla którego średnia ilość marihuany uzasadniająca przestępstwo handlu narkotykami w stanie São Paulo jest 39, 8 gramów. To mniej więcej tyle, ile paliłem tygodniowo, kiedy mieszkałem w Brazylii. Oznacza to, że ludzie odsiadują wyrok w więzieniu za to, że zostali złapani z bardzo małą ilością marihuany. 

W tej chwili debata na temat reformy konopi indyjskich w Brazylii utknęła w martwym punkcie. Nie tylko najwyższy czas, byśmy wywarli presję na władze, by posunęły się naprzód, ale także czas, by głośno to wykrzyczeć dekryminalizacja i ustawodawstwo to tylko pierwsze kroki. Musimy również rozpocząć wdrażanie i opracowywanie projektów naprawienia szkód, jakie wojna z narkotykami wyrządziła jednostkom, rodzinom i społecznościom. I nieuchronnie, gdy tylko marihuana będzie ostatecznie legalna, rozpocznie się długa walka przeciwko jego gentryfikacji. 

*Felipe Neis Araujo jest brazylijskim antropologiem zajmującym się polityką narkotykową, przemocą państwową, strukturalnym rasizmem i naprawą historycznych nierówności. Pisze comiesięczny artykuł dla TalkingDrugs. Skontaktuj się z nim pod adresem neis.araujo@gmail.com.

Poprzedni post
Dekryminalizacja narkotyków w Oregonie: jak idzie do tej pory?
Następny post
Zapomniana historia europejskiego aktywizmu handlarzy narkotyków

Related content