Przyłapanie na narkotykach może być niezwykle stresujące. Rejestry karne za osobiste posiadanie narkotyków mogą zrujnować karierę i możliwości. Kosztuje to również policję i system prawny sporo czasu i pieniędzy za niepewny zysk.
Dodatkowym problemem jest to, że prawa antynarkotykowe nie są jednakowo stosowane, ze znacznymi uprzedzeniami rasowymi, jeśli chodzi o kary, a nawet różnymi wersjami tych samych narkotyków, które mają różne sankcje. Jeden z bardziej znanych przykładów tego ostatniego można znaleźć w Stanach Zjednoczonych, gdzie crack jest znacznie gorszy niż kokaina w proszku, jeśli chodzi o wyroki – gram za gram wyrok jest 18 razy wyższy za crack*.
Kraje różnią się pod względem długości, jaką posuwają się, aby znaleźć osoby posiadające narkotyki, przy czym niektóre bardziej niż inne lubią używać psów tropiących i drogowych testów narkotykowych. I oczywiście istnieją znaczne różnice międzynarodowe, jeśli chodzi o kary za zwykłe posiadanie. Mogą się różnić od przypadkowej obojętności policji, klapsa w nadgarstek lub nieformalnego ostrzeżenia, po stawiennictwo w sądzie, rejestr karny, grzywny, więzienie lub jeszcze gorzej.
Przy takiej różnorodności jest raczej dziwne, że nie ma solidnego zarysu różnic i podobieństw w podejściu do globalnej polityki antynarkotykowej. Na przykład następujące pytania pozostają w dużej mierze bez odpowiedzi – w których krajach psy do wykrywania narkotyków są wykorzystywane do rutynowych działań policji antynarkotykowej? I jak często ludzie używający narkotyków są zatrzymywani i przeszukiwani w poszukiwaniu narkotyków?
Jest to znacząca luka i taka, którą Globalne badanie narkotykowe 2017 zamierza się podłączyć.
Współpracując z dr Caitlin Hughes, kryminologiem i ekspertem ds. polityki narkotykowej na Uniwersytecie Nowej Południowej Walii w Australii, zapewnimy pierwszy międzynarodowy wgląd w częstotliwość spotkań policji związanych z narkotykami w różnych częściach globu; charakter i dotkliwość tych spotkań; oraz czynniki, które przewidują częste spotkania policji z osobami zażywającymi narkotyki, np. wiek, płeć i pochodzenie etniczne.
Kluczowe pytania, które będziemy zadawać, to: czy ludzie spotkali policję z psami do wykrywania narkotyków w ciągu ostatniego roku w jakimkolwiek miejscu z wyjątkiem lotnisk (na przykład na festiwalu muzycznym); czy zostali zatrzymani i przeszukani w poszukiwaniu narkotyków; i czy zostali aresztowani za narkotyki. Przyjrzymy się również możliwościom dywersji: czy ludzie spotkali się z policją w sprawie narkotyków, ale otrzymali ostrzeżenie lub skierowanie na leczenie zamiast postawienia zarzutów.
Zrozumienie, w jaki sposób prawa antynarkotykowe są stosowane na całym świecie w czasach ogromnych zmian w polityce i technologii, jest niezwykle ważne, aby pomóc rządom w rozważeniu alternatywnych podejść i określeniu, co jest najbardziej sprawiedliwe i humanitarne (oraz prawdziwych implikacjach finansowych inwestycji w kontrolowanie narkotyków).
W oczach prawa wszyscy ludzie powinni być równi. Wiemy jednak, że to, co jest zapisane w księgach statutowych i to, co ma się wydarzyć, często różni się od rzeczywistości, której doświadczają na co dzień tysiące ludzi.
Tak więc, jeśli kiedykolwiek zostałeś obwąchany przez psa lub przeszukany przez policję i zastanawiałeś się „Czy wszyscy tego doświadczają?” lub, „co by się stało, gdybym mieszkał w innym kraju?” następnie poświęć kilka minut, aby podzielić się swoimi doświadczeniami, abyśmy mogli opowiedzieć światu, jak policja radzi sobie z narkotykami na całym świecie.
Iść do www.globaldrugsurvey.com/GDS2017.
* Ustawa o sprawiedliwym wyroku z 2010 r. zmieniła stosunek cracku do kokainy w proszku (w celu nałożenia takiej samej kary za posiadanie każdej postaci narkotyku) ze 100 do jednego na 18 do jednego.
