Oto druga część cyklu „Narkotyki, kamera, akcja!” artykuł. Możesz przeczytać część pierwszą w tym miejscu.
Efekty narkotykowe: „Jeszcze raz z uczuciem”
Instruowanie aktorów i członków ekipy, jak przedstawiać skutki różnych narkotyków, wymagało od nas ogromnej wiedzy obosiecznej. Na planie musieliśmy wypracować grubą skórę, aby dać zdecydowanym reżyserom i znanym aktorom do zrozumienia, kiedy nie trafili w cel w przedstawianiu efektów narkotyków. Zwykle omawialiśmy trzy kluczowe aspekty doznania narkotykowego: rodzaje efektów (subiektywne i behawioralne), etapy efektów (początek, główny, szczątkowy) oraz intensywność efektów (od słabego do silnego).
Podczas gdy zespoły zajmujące się charakteryzacją są bardziej zainteresowane tym, jak efekty narkotyku pojawiają się na twarzy, głosie i ciele, zespoły od efektów specjalnych są bardziej zainteresowane przedstawieniem subiektywnego odczucia leku (na przykład, halucynacje) – podczas gdy aktorzy muszą wiedzieć o obu. Kiedy wszyscy pracują razem, aby dać pełny obraz efektów narkotyku, można uzyskać autentyczny i zabawny portret.
Na przykład, opisując działanie heroiny, rozróżnilibyśmy, jak pojawiają się one niemal natychmiast po wstrzyknięciu i po około pięciu minutach podczas palenia – z głównym etapem działania (m.in. kiwnięcie głową / gęganie) trwające około godziny, a faza rezydualna polegająca na opadaniu efektów jeszcze przez kilka godzin. Następnie następuje „okres karencji” trwający kilka godzin, zanim zwykli użytkownicy będą musieli powtórzyć dawkę, aby zapobiec rozpoczęciu wycofywania. Zidentyfikowaliśmy również, w jaki sposób kluczowy wpływ na wygląd i zachowanie odnosi się do każdego subiektywnego efektu, w szczególności euforii, uspokojenia i analgezji. Ponieważ ograniczenia epizodów zwykle uniemożliwiają pełne przedstawienie wszystkich etapów działania leku, często stosuje się efekty wizualne, takie jak zanikanie i zanikanie.
Częstym konfliktem było zrównoważenie potrzeby dokładnego przedstawienia zwykłej intensywności działania narkotyku z pragnieniem reżysera przedstawienia niezapomnianej, przyciągającej uwagę sceny. Czasami zwracaliśmy uwagę, że przedstawienie efektów narkotyków w scenariuszu było ekstremalne, a reżyserzy często odpowiadali pytaniem „ale czy to możliwe, że efekty pojawiłyby się w ten sposób, gdyby postać była nowym użytkownikiem lub nałogowym użytkownikiem?” Zwykle zgadzaliśmy się, uznając, że rozrywka jest ważniejsza niż dokładne przedstawienie normy w dramacie telewizyjnym.
Na przykład, kiedy Benedict Cumberbatch zapytał, jak to zrobić Patryk Melrose wykazywałby pełne działanie speedballa, wskazaliśmy, że efekty kokainy będą odczuwalne jako pierwsze i poradziliśmy mu, aby rozważył upadek do pozycji ukrzyżowania podczas drżenia, a następnie przejście do bardziej zrelaksowanego i euforycznego wyrazu twarzy gdy zaczęły działać efekty heroiny. Zawsze mu się to udawało.
Innym godnym uwagi przykładem są objawy odstawienia. Wycofanie się jest dobrze znanym ryzykiem uzależnienia od heroiny i alkoholu, a ich dramatyczny charakter szczególnie nadaje się do dramatycznych prezentacji. Kiedy postać doświadcza indyk na zimno or delirium tremens (DTs) w dramacie istnieje tendencja do przedstawiania go w najbardziej skrajnej formie, skupiając się na dobrze znanych objawach (np. indyk na zimno. Niektóre pokazują błąd w przeciwnym kierunku, pokazując postać, która kilka razy pociąga nosem, zanim wyzdrowieje do następnego dnia.
In Patryk Melrose, Benedict Cumberbatch poprosił o intensywny coaching dotyczący objawów odstawienia heroiny i alkoholu; widać to w jego przekonującym przedstawieniu pełnego zakresu symptomów, które pogarszają się z czasem (chociaż nie byłem w stanie doradzić mu w niektórych kwestiach, takich jak unikanie puszczania bąków podczas przedstawiania napadów DT).
Rozwiązanie: „Shot Martini”
Shot martini (rozwiązanie) to ostatnia scena serialu lub filmu – ostatnia część, w której wszystkie sceny i wątki fabularne łączą się w celu rozwiązania historii. Zwróciliśmy uwagę na kilka istotnych kwestii dotyczących przedstawiania zażywania narkotyków w programach telewizyjnych – w tym kwestie artystyczne, praktyczne i polityczne – i zakończymy omówieniem trzech najistotniejszych kwestii.
Imię, jeśli chcemy wspierać zarówno sztukę, jak i edukację, uważamy, że programy telewizyjne i filmy muszą przejść od wcześniejszego błędnego przedstawiania używania narkotyków, opartego na mitach i nieporozumieniach, do autentycznych prezentacji tego, jak ludzie faktycznie używają narkotyków i jak się czują. Podobnie jak w przypadku innych specjalistycznych obszarów, takich jak akcent, wymagany jest coaching ekspercki, aby uzyskać dokładne przedstawienie „rzeczywistości”. Miarą sukcesu są wysokie oceny widzów, dobre recenzje i nagrody. Patryk Melrose obecnie ma ocenę IMDb 8.1, zdobywając w 2019 roku dwie nagrody BAFTA – dla najlepszego aktora pierwszoplanowego i najlepszego miniserialu.
Jak daleko powinni się posunąć aktorzy, próbując uzyskać autentyczny obraz zażywania narkotyków i jego skutków? Niektórzy pytają nas: „Czy myślisz, że powinienem tego spróbować?”. Oczywiście decyzja ta należy do każdego aktora i, o ile nam wiadomo, żaden z trenowanych przez nas aktorów nie zdecydował się na „metodę” i spróbowanie narkotyku swojej postaci. Rzeczywiście, byliśmy zaskoczeni tym, jak wiele osób stwierdziło, że nie ma żadnego lub ma bardzo niewielkie doświadczenie z nielegalnymi narkotykami.
Sekunda, podczas gdy producenci i reżyserzy muszą priorytetowo traktować kwestie związane z harmonogramem i kosztami, aktorzy są zwykle bardziej skoncentrowani na jakości swojego występu. Wielu aktorów prosiło nas, abyśmy byli całkowicie szczerzy, gdy przekazywali opinie na temat ich scen z narkotykami, i chcieli powtórzyć każdą scenę, dopóki nie uznamy, że jest to autentyczny portret. Mogłoby to doprowadzić do opóźnień w produkcji, ponieważ nawarstwiały się powtórki scen. W jednym z programów telewizyjnych reżyser wziął nas na bok i cicho powiedział: „Aktorzy są perfekcjonistami. Chęć zrobienia kilku powtórek sceny może pochodzić z miejsca niepokoju, nie zawsze artystycznego. Proszę nie wpadać w pułapkę potwierdzania niepokoju aktora, kiedy to, co zrobił, jest wystarczająco dobre. Trzy powtórki powinny być maksimum, nawet jeśli uważasz, że marginalne ulepszenia są nadal możliwe. Mamy harmonogramy do zrealizowania, a koszty są ogromne!”.
Podobnie jak aktorzy, często byliśmy rozdarci między twórczymi a praktycznymi priorytetami. Chociaż zwykle znajdowaliśmy złoty środek między tymi sprzecznymi priorytetami, czasami wkurzaliśmy albo reżysera, albo aktora – albo oboje! Wciąż się uczymy.
Trzeci, wierzymy, że rola ekspertów ds. narkotyków, którzy doradzają produkcjom telewizyjnym w zakresie scen zażywania narkotyków, wykracza poza kwestie autentyczności na ekranie i równoważenia celów kreatywnych i praktycznych; jesteśmy odpowiedzialni za edukowanie ekip telewizyjnych i widzów w zakresie używania narkotyków i polityki antynarkotykowej – w szczególności w zakresie redukcji szkód. Wiele załóg było równie zafascynowanych naszą eksplozją kluczowych mitów narkotykowych – na przykład., że narkotyki nie uzależniają od razu, że prohibicja powoduje większość szkód związanych z narkotykami – tak jak to miało miejsce w przypadku naszych dziwacznych historii o osobistych doświadczeniach związanych z narkotykami. Kilku członków załogi pytało, czy doradzilibyśmy im w sprawie problemów narkotykowych przyjaciela lub bliskiej osoby i często byliśmy w stanie udzielić konkretnych porad i danych kontaktowych agencji pomocowych.
Na koniec, podobnie jak w przypadku nagród kreatywnych dla najlepszego aktora i najlepszego reżysera, chcielibyśmy, aby organizacja zajmująca się reformą polityki antynarkotykowej przyznała nagrody za najbardziej autentyczne i artystyczne przedstawienia zażywania narkotyków i efektów zażywania narkotyków w programach telewizyjnych i filmach. Nasza propozycja nazwy nagrody „Najlepszy portret zażywania narkotyków” to złota, nazwany na cześć klasycznego, wczesnego portretu wstrzykiwacza heroiny Franka Sinatry Człowiek ze złotą ręką (1955). Sugerujemy nagrodę „Special Drug Effects”. Pustki, nazwany po Wkraczając w pustkę (2010), który zawiera jedną z najlepszych w historii symulacji halucynacji wzrokowych z efektami specjalnymi (na DMT). Jednak nie spodziewamy się, że w najbliższym czasie zobaczymy nagrody dla trenerów zajmujących się używaniem narkotyków, ale to jest w porządku, ponieważ zajmujemy się tym tylko dla szumu.
[Żaden narkoman nie ucierpiał podczas kręcenia tych programów telewizyjnych]
