Uniwersytet Johnsa Hopkinsa i Lancet Komisja ds. Polityki Narkotykowej i Zdrowia przeprowadziła badanie nowych dowodów naukowych dotyczących problemów zdrowia publicznego wynikających z obecnej polityki narkotykowej opartej na zasadach wojny z narkotykami i „zerowej tolerancji” dla używania narkotyków. W swoim artykule „Zdrowie publiczne i międzynarodowa polityka narkotykowa”, opublikowanym w r Lancet marca 24, 2016, członkowie Komisji mieli na celu zwrócenie uwagi społeczności międzynarodowej na istniejące dowody w dziedzinie zdrowia podczas dyskusji na temat polityki narkotykowej, takich jak debata podczas specjalnej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ poświęconej narkotykom w 2016 r. W artykule zauważono, że komisja jest zaniepokojona faktem, że na prawa i przepisy dotyczące polityki antynarkotykowej często wpływają koncepcje dotyczące zażywania narkotyków i uzależnień, które nie mają podstaw naukowych.
Wśród kluczowych ustaleń członków Komisji znalazł się wniosek, że polityka całkowitej prohibicji narkotykowej stworzyła szarą strefę, w której działają środowiska przestępcze, a represyjna polityka narkotykowa znacznie zwiększa ryzyko zarażenia wirusem HIV drogą iniekcji. W wielu krajach Europy Wschodniej i Azji Środkowej (region EECA) działania organów ścigania stanowią bezpośrednią barierę w świadczeniu usług, takich jak programy wymiany strzykawek i igieł (SEP) oraz programy terapii substytucyjnej opioidami (OST). Organy ścigania, dążąc do radykalnego zwiększenia wskaźników aresztowań, celują w lokalizacje, w których świadczone są usługi oraz lokalizują, nękają i przetrzymują dużą liczbę osób używających narkotyków. Ponadto Komisja stwierdziła
Często nie ma krajowych standardów jakości leczenia uzależnień od narkotyków i nie ma regularnego monitorowania praktyki. W zbyt wielu krajach pod pozorem leczenia proponuje się pacjentom bicie, pracę przymusową, brak opieki medycznej i odpowiednich warunków sanitarnych, w tym przetrzymywanie w aresztach, które bardziej przypominają więzienia niż ośrodki lecznicze.
Główny problem specyficzny dla regionu EECA Komisja nazywa przenoszeniem wirusa HIV związanym z wstrzykiwaniem narkotyków przy użyciu niesterylnego sprzętu. Rozpowszechnienie zakażenia wirusem HIV wśród osób przyjmujących narkotyki drogą iniekcji jest wielokrotnie wyższe niż w populacji ogólnej w wielu krajach.
Wykres 1 : Rozpowszechnienie HIV wśród osób przyjmujących narkotyki drogą iniekcji oraz w populacji ogólnej
Pokazane są kraje, w których ponad 30,000 2009 osób zażywa narkotyki w formie iniekcji. Dane dla osób zażywających narkotyki iniekcyjnie pokazane są z lat 2014-2014, dla ogółu z 2014 Źródło: UNAIDS, raport GAP, XNUMX.
Według niektórych szacunków 30% wszystkich przypadków przenoszenia wirusa HIV wiąże się z niebezpiecznymi zastrzykami. Przyjmowanie narkotyków drogą iniekcji jest ważniejszym wyznacznikiem przenoszenia wirusa HIV w EECA niż w jakimkolwiek innym regionie świata. I chociaż liczba nowych przypadków HIV na całym świecie spadła o 35% w latach 2000-2014, liczba nowych przypadków w regionie EECA wzrosła w tym samym okresie o 30% – w tym regionie niebezpieczne iniekcje stanowią ponad 65% skumulowana liczba przypadków.
Autorzy artykułu podkreślają skuteczność powszechnego wprowadzania programów terapii substytucyjnej, ponieważ pomaga to ustabilizować życie wszystkich klientów programu, a także jako profilaktyka HIV i wirusowego zapalenia wątroby typu C, ponieważ wyklucza iniekcje. W 2012 r. metaanaliza badań przeprowadzonych w Europie, Ameryce Północnej i Azji wykazała, że doustne OST i metadon w szczególności zmniejszają ryzyko przeniesienia wirusa HIV wśród osób przyjmujących opioidy w iniekcji o około 54%.
Pomimo ograniczonej liczby dowodów na skuteczność i stosunek kosztów do korzyści terapii substytucyjnej agonistami opioidowymi, niektóre kraje naciskają na przeprowadzenie większej liczby badań w swoich krajach przed rozszerzeniem programów OST. Z tych i innych powodów w niektórych krajach ST jest w stanie permanentnego pilotażu, a w krajach regionu EECA zasięg usług, jakość i dostępność programów SEP są na ogół niewystarczające, a dostęp do ST jest ograniczony lub nie istnieje .
Badania przeprowadzone w różnych warunkach wykazały, że leczenie agonistami opioidowymi zwiększa również przestrzeganie ART wśród osób używających narkotyków. Na Ukrainie pacjenci mający dostęp do zintegrowanych i kolokowanych usług ART i OST mieli większy dostęp do ART niż ci, którzy otrzymywali OST w placówkach niezintegrowanych.
Polityczny opór wobec środków redukcji szkód odrzuca mocne dowody dotyczące ich skuteczności i opłacalności. Z modelowania matematycznego wynika, że OST, NSP i terapia antyretrowirusowa HIV, jeśli wszystkie będą dostępne, nawet jeśli pokrycie każdej z interwencji nie osiągnie 50%, to ich synergia może prowadzić do skutecznej profilaktyki w dającej się przewidzieć przyszłości. Dane zebrane w tym artykule sugerują, że jeśli programy leczenia OST, NSP i HIV są stosowane jednocześnie, ich synergistyczny efekt może zrekompensować niedociągnięcia w niewystarczającym zasięgu. W takim przypadku, jeśli dostępna jest tylko wymiana igieł i terapia antyretrowirusowa, aby zmniejszyć liczbę zakażeń HIV o 50% w okresie 10 lat, wystarczy tylko około 30% pokrycia obu programów. Ale jeśli dostępne są zarówno ART, NSP, jak i ST, 50% zmniejszenie liczby nowych przypadków w tym samym okresie można osiągnąć przy zaledwie 20% pokryciu tych środków. Dlatego częściowe objęcie OST, NSP i ART może zapewnić skuteczną profilaktykę, jeśli nie można osiągnąć bardzo wysokiego zasięgu ART, co może być szczególnie trudne w krajach, w których osoby zażywające narkotyki podlegają kryminalizacji.
Rysunek 2 : Wymagane rozszerzenie programów OST, NSP i ART w celu osiągnięcia 30% i 50% redukcji zapadalności na HIV lub rozpowszechnienia wśród osób przyjmujących narkotyki drogą iniekcji przez ponad 10 lat w Tallinie, Estonia (A), Petersburgu, Rosji (B) i Duszanbe, Tadżykistan (C).
Źródło: Zaadaptowano z Vickerman et al, 2014, za zgodą Elsevier.
Badania pokazują również, że brak w danym kraju dostępu do programów OST przyczynia się do wzrostu używania opioidów w formie iniekcji, a zakaz bezpiecznych miejsc przyjmowania narkotyków dożylnie pod nadzorem zewnętrznym utrudnia programy redukcji szkód, które są skuteczne w zmniejszaniu liczby zgonów związanych z przedawkowaniem.
Naukowcy doszli do wniosku, że polityka narkotykowa, która odrzuca obszerne dowody na jej własny negatywny wpływ i podejście, które mogłoby poprawić wyniki zdrowotne, jest szkodliwa dla wszystkich zaangażowanych. Kraje nie uznały i nie zrekompensowały szkód dla zdrowia i praw człowieka spowodowanych polityką prohibicji narkotykowej, a tym samym zaniedbały swoje zobowiązania w zakresie praw człowieka. Kraje te marnują środki publiczne na działania, które nie mają widocznego wpływu na rynki narkotyków i tracą możliwości mądrego inwestowania środków publicznych w usługi zdrowotne, które okazały się skuteczne dla osób żyjących z narkomanią.
Komisja wezwała państwa członkowskie ONZ do podejmowania wyważonych decyzji politycznych w zakresie polityki narkotykowej w oparciu o następujące zalecenia:
- Dekryminalizacja drobnych przestępstw związanych z narkotykami bez użycia przemocy – używanie, posiadanie i drobna dystrybucja oraz zmniejszenie poziomu przemocy wynikającej z walki z policją antynarkotykową.
- Zapewnienie bezpłatnego dostępu do usług redukcji szkód dla wszystkich, którzy ich potrzebują, uznanie skuteczności i opłacalności rozszerzania i wzmacniania usług, takich jak OST, NSP, ośrodki bezpiecznego iniekcyjnego zażywania narkotyków oraz dostęp do naloksonu. Usługi redukcji szkód powinny być również dostępne w więzieniach i aresztach śledczych.
- Uczynić kategorię osób używających narkotyków priorytetem w leczeniu HIV, wirusowego zapalenia wątroby typu C i gruźlicy oraz zapewnić odpowiednie usługi zapewniające dostęp do leczenia wszystkim, którzy tego potrzebują. Zapewnienie dostępności humanitarnego i opartego na dowodach leczenia odwykowego, w tym rozszerzenie programów OST w społecznościach i więzieniach. Odrzucić przymusowe uwięzienie i naruszenie praw popełnione w imię leczenia.
- Zapewnić dostęp do leków kontrolowanych i zapewnić WHO zasoby, aby pomóc Międzynarodowemu Komitetowi Kontroli Środków Odurzających w wykorzystaniu najlepszych dowodów naukowych w celu ustalenia poziomu zapotrzebowania na leki kontrolowane we wszystkich krajach.
- Zmniejszyć negatywny wpływ polityki antynarkotykowej na kobiety i ich rodziny, w szczególności poprzez skrócenie do minimum długości kary pozbawienia wolności dla kobiet, oraz opracować odpowiednie wsparcie medyczne i społeczne.
Wskaźniki zdrowia, rozwoju i praw człowieka powinny zostać włączone do systemu oceny skuteczności polityki narkotykowej.
Stopniowo przechodź do regulowanych rynków leków i stosuj naukowe metody ich oceny. W miarę podejmowania decyzji Komisja zachęca rządy i badaczy do stosowania metod naukowych i zapewniania niezależnej, multidyscyplinarnej i rygorystycznej oceny rynków regulowanych w celu wyciągnięcia wniosków i zgromadzenia dowodów w zakresie praktyk regulacyjnych.
Komisja uważa, że pozostając wiernym deklarowanym celom międzynarodowego systemu kontroli narkotyków, możliwa jest polityka antynarkotykowa, która promuje zdrowie i dobre samopoczucie ludzkości, ale z zastrzeżeniem wkładu nauk medycznych i opinii profesjonaliści.
Pełny tekst nieoficjalnego rosyjskiego tłumaczenia artykułu jest dostępny online w tym miejscu
Oryginalny artykuł jest dostępny w Internecie pod adresem Nazwa naukowego czasopisma medycznego.
Co to jest Johns Hopkins i The Lancet Commission on Drug Policy and Health?
Johns Hopkins University and The Lancet Commission, której przewodniczą prof. Adib Kamarulzaman z University of Malaya i prof. Michel Kazachkin, specjalny ambasador ONZ ds. HIV/AIDS w Europie Wschodniej i Azji Środkowej, składa się z 22 ekspertów z szerokiego zakresu dyscyplin i zawodów w krajach o niskich dochodach. , średni i wysoki poziom dochodów. Dokonaliśmy przeglądu globalnych dowodów naukowych dotyczących wpływu polityki narkotykowej na zdrowie, a także własnej analizy, w tym modelowania matematycznego, aby lepiej zrozumieć złożone i różnorodne interakcje polityki narkotykowej na zdrowie, prawa człowieka i dobrostan.
