Na początku 2025 roku do społeczności w całym kraju wjadą jasnobiałe ciężarówki RPA W ustalony dzień tygodnia. Ciężarówki miały lodówki, leki i personel, który znał osoby potrzebujące. Osoby zażywające narkotyki, osoby świadczące usługi seksualne, osoby żyjące z HIV; wszyscy wiedzieli, kiedy i gdzie przyjadą ciężarówki. Ciężarówki były mobilnymi klinikami Anova, które zapewniały… Testy na obecność wirusa HIV, usługi wsparcia i doradztwa, a dla tych osób były one linia życia.
W 2026 roku „to się już nie powtórzy” – powiedział badaczom z rządu urzędnik ds. promocji zdrowia. Lekarze na rzecz Praw Człowieka (PHR). Prawie wszystkie ciężarówki zniknęły, gdy administracja Trumpa zmniejszyć finansowanie do Prezydenckiego Planu Awaryjnego na rzecz Pomocy w Zwalczaniu AIDS (PEPFAR) w dniu 20 stycznia 2025 r. i zamroziła dotacje z Narodowych Instytutów Zdrowia (NIH) kilka miesięcy później, w marcu.
Było to częścią prezydenckiej inicjatywy „Ameryka na pierwszym miejscu” polityka pomocy, co zdaniem zwolenników miałoby zachęcić kraje otrzymujące pomoc do samowystarczalności. Przeciwnicy cięć argumentowali, że podstawowe usługi natychmiast wyłączyć. zwolnienie awaryjne pod koniec stycznia przyznano pozwolenie na niezbędne leczenie, a RPA została objęta programem „plan mostu', mające na celu odciągnięcie kraju od wsparcia PEPFAR. Oznaczało to, że Spadek finansowania PEPFAR z około 450 mln dolarów w 2024 r. do zaledwie 115 mln dolarów w 2026 r., co stanowi spadek o około 75%.
Zniknęły nie tylko mobilne kliniki. Zniknęły również programy wymiany igieł, kliniki pomocowe i sieci wsparcia społecznego. Kiedy nastąpiły cięcia, południowoafrykański system redukcji szkód popadł w kryzys niemal z dnia na dzień. W samej prowincji KwaZulu-Natal ponad 800 000 osób doświadczyli zakłóceń w ich wsparciu dla osób z HIV w ciągu ostatniego roku. Obecnie szacuje się, że jeśli cięcia zostaną utrzymane, nastąpi dodatkowy 56 000–65 000 zgonów związanych z AIDS w Republice Południowej Afryki do roku 2028. To wzrost o prawie 40%.
„Ten rok był bardzo trudny,Dr Andrew Scheibe, badacz zajmujący się redukcją szkód na Uniwersytecie w Pretorii, powiedział portalowi TalkingDrugs. Stacey Doorly-Jones, dyrektor generalna południowoafrykańskiej organizacji zajmującej się redukcją szkód Wstrzymanie (Stand), podobnie zmagała się ze znalezieniem słów, aby opisać wpływ cięć: „To nie do opisania” – powiedziała – „to katastrofa”.
Aby nadać temu nieszczęściu ludzkie oblicze, nowy raport PHR dokumentuje, co oznaczały cięcia w kraju cierpiącym z powodu globalnego kryzysu największa epidemia HIV – szacuje się, że w RPA żyje obecnie 7.2 miliona osób z HIV. Stwierdzono, że kryzys redukcji szkód pogłębia się, ponieważ rząd nie chce pomóc, co prowadzi do ludzie używający narkotyków i inne bezbronne grupy społeczne, które nie mają się do kogo zwrócić o pomoc.
Odłączenie systemu
od 2003, Pieniądze PEPFAR mają wspierał sieć klinik i usług społecznych zaprojektowanych specjalnie dla grup najwyższego ryzyka zakażenia HIV: osób queer, osób świadczących usługi seksualne, osób transpłciowych i osób używających narkotyków. Korzystając z funduszy PEPFAR, Republika Południowej Afryki stworzyła jedne z najbardziej zaawansowanych programów opartych na społeczności. Infrastruktura zapobiegania HIV na całym świecie, składające się z dziesiątek tysięcy pracowników służby zdrowia, rozległa sieć systemów monitorowania prowadzonych przez społeczność, specjalistycznych klinik dla kluczowych populacji oraz lokalnych programów testowania na obecność wirusa HIV, poradnictwa i dystrybucji PrEP.
Z konieczności ta infrastruktura redukcji szkód istniała poza głównym systemem opieki zdrowotnej. Wykonywała ona istotną pracę, której rząd, opętany obsesją na punkcie abstynencji, odmawiał, wyjaśnił Doorly-Jones, pomimo deklarowanych deklaracji o redukcji szkód.
Gdy finansowanie zostało ograniczone, rozdźwięk między dwoma systemami doprowadził do gwałtownego spadku poziomu redukcji szkód. Rząd nie podjął działań, aby wypełnić tę lukę, ponieważ nie było politycznego zainteresowania, aby pomóc, jak twierdzi Doorly-Jones.
„Nie chodziło tylko o ograniczenie liczby programów” – powiedziała w wywiadzie dla TalkingDrugs – „te ratujące życie usługi dla osób zażywających narkotyki nigdy nie zostały należycie wdrożone w publicznym systemie opieki zdrowotnej”.
W ciągu pierwszych 90 dni cięć 8,493 posterunki na pierwszej linii frontu powiązane z PEPFAR Zostali wyeliminowani. Pozostali pracownicy pracują krócej i mają mniej dni w terenie, wyjaśniła Julie Mac Donnell, specjalistka ds. redukcji szkód w Południowoafrykańskiej Sieci Osób Używających Narkotyków (SANPUD).
Według raportu PHR, niektóre osoby, które utraciły dostęp do leczenia, zostały skierowane do placówek rządowych. nie jest to równoważna opiekaSystem rządowy jest źle wyposażony, przeciążony i zatrudnia pracowników służby zdrowia, którzy nie mają czasu, zasobów ani przeszkolenia, aby reagować na potrzeby grup szczególnie narażonych.
Pewien biseksualny mężczyzna żyjący z HIV nie przyjmował leków przez trzy tygodnie po tym, jak klinika, do której wcześniej zgłaszał się po wsparcie, została zamknięta w styczniu 2025 roku. Wiedział, jak poważna jest sytuacja. Jednak w publicznej klinice, do której go skierowano, personel był całkowicie przytłoczony.
„Są zbyt zajęci, żeby spojrzeć ci w oczy” – powiedział PHR.
Mimo to ci, którym udało się uzyskać dostęp do rządowej opieki zdrowotnej, mieli szczęście. Większość nie uzyskała go i nadal nie ma. Zostali bez wsparcia, bez żadnej siatki bezpieczeństwa.
„Ludzie nie czekają na ponowne uruchomienie systemu” – powiedziała Doorly-Jones. „Osoby zażywające narkotyki popadają w stan odstawienia, dzielą się sprzętem, a my tracimy z nimi kontakt, ponieważ szkody wymykają się spod kontroli”.
Latanie w ciemno
Utrata PEPFAR nie tylko doprowadziła do zamknięcia klinik, ale także do zniszczenia tkanki łącznej infrastruktura redukcji szkód„Edukatorzy rówieśniczy, pracownicy socjalni, nawigatorzy, monitorzy społeczni – oni byli niewidzialnym systemem. Kiedy ich odcięto, cały system stał się ślepy” – powiedziała Doorly-Jones.
PEPFAR sfinansował systemy informacji medycznej, systemy gromadzenia danych i personel programowy, które zasilały krajową bazę danych pacjentów z HIV w RPA. Bez tych funduszy kliniki działają z coraz większymi problemami. zaległości we wprowadzaniu danych i nie mogą śledzić osób korzystających z ich usług redukcji szkód. Cięcia spowodowały kryzys danych, który uniemożliwia śledzenie lub dokładną ocenę stopnia zaawansowania sytuacji, potrzeb ludzi i wpływu na ich życie.
„PEPFAR umożliwił i wsparł intensywne programowe gromadzenie danych, które dostarczyło dowodów na potrzebę i skuteczność dostosowanych reakcji dla osób przyjmujących narkotyki dożylnie. Bez PEPFAR te systemy nadzoru nie będą mogły funkcjonować” – wyjaśnił dr Scheibe.
„W każdej chwili czekam, aż jakaś wielka bomba wybuchnie nam w twarz” – powiedział PHR jeden z urzędników rządowych ds. jakości danych.
Bez danych nawet najlepiej zamierzone interwencje mogą okazać się całkowicie nieskuteczne. Ale konsekwencje sięgają jeszcze głębiej. Jeśli organizacje chcą ubiegać się o granty, potrzebują danych, aby przekonać darczyńców do finansowania swoich programów. W obliczu ich braku ostatnie środki finansowe wspierające redukcję szkód znajdują się w niebezpiecznej sytuacji.
„Społeczność zajmująca się redukcją szkód jest w kryzysie. Wiele organizacji, zwłaszcza tych działających w społecznościach lokalnych, stoi w obliczu zamknięcia – nie tylko z powodu cięć w finansowaniu PEPFAR, ale także w wyniku ogólnego ograniczenia finansowania przez darczyńców” – wyjaśnił dr Scheibe.
W ostatniej zniewadze administracja Trumpa pogłębiła kryzys, niepoddanie się coroczne sprawozdanie PEPFAR dla Kongresu wymagane przez prawo i wstrzymywanie zestawów danych co wcześniej posłużyło do przeprowadzenia niezależnej analizy sytuacji w Republice Południowej Afryki.
Tryb kryzysowy
Mimo że po zakończeniu programu PEPFAR minął prawie rok od zakończenia programu, PHR, w marcu 2026 r., ponownie kontaktując się z uczestnikami, stwierdziło, że sytuacja się pogorszyła, a nie poprawiła.
Rekomendacje PHR są bezpośrednie: Stany Zjednoczone powinny przywrócić finansowanie pracowników służby zdrowia w społecznościach, przywrócić programy oparte na prawach pacjenta dla kluczowych grup społecznych, w tym osób używających narkotyków, oraz znieść zamrożenie grantów. Rząd Republiki Południowej Afryki ze swojej strony ma zobowiązania wobec swoich obywateli, których uzależnienie od darczyńców nie usprawiedliwia.
„Jeśli nie będziemy finansować działań na rzecz ograniczania szkód w kraju, każdy niepokój darczyńców będzie za każdym razem stawał się sytuacją kryzysową w zakresie zdrowia publicznego” – podkreślała Doorly-Jones.
Ale jest nadzieja. Dr Scheibe popiera utworzenie koalicji, której celem jest dekryminalizacja narkotyków do celów osobistych. Ma nadzieję, że umożliwi to RPA lepsze wykorzystanie coraz bardziej ograniczonych zasobów, zachęcając rząd do podjęcia praktycznych kroków w celu redukcji szkód.
Mac Donnell i Doorly-Jones podzielali tę nadzieję, mówiąc, że rząd może i powinien natychmiast zareagować i nadać priorytet redukcji szkód. W RPA istnieją sposoby na zapewnienie takich usług, powiedzieli, ale każdy stracony dzień niesie ze sobą konsekwencje, których nie da się cofnąć.
„Jeśli nie zajmiemy się tym kryzysem, zaprzepaścimy dekady postępu w ograniczaniu liczby zgonów” – ostrzegała Doorly-Jones. „Teraz nie tylko ratujemy zdobycze, ale ostatecznie tracimy coraz więcej ludzi w wyniku tragedii, którym można było zapobiec”.
