Nadszedł czas, aby przyjąć podejście redukcji szkód do używania narkotyków przez uczniów. Pomimo dziesięcioleci uniwersytetów przyjmujących podejście „po prostu powiedz nie”, a niektóre aktywnie dążą do idealistycznego „kampus wolny od narkotyków”, badania pokazują, że większość uczniów ma lub zamierza używać nielegalnych narkotyków. Teraz bardziej niż kiedykolwiek, gdy obserwujemy wzrost zażywania narkotyków przez studentów w związku z pandemią COVID-19, uniwersytety muszą uznać znaczenie przyjęcia redukcja szkód podejść i przyznać się do szkody powodowany przez ich istniejącą reakcję (reakcje) na zażywanie narkotyków.
Zgodnie z ankiety krajowe, studenci stanowią grupę zawodową o najwyższym rozpowszechnieniu zażywania narkotyków. Tendencja ta jest silnie powiązana z wiekiem uczniów, biorąc pod uwagę, że osoby w wieku od 16 do 24 lat są grupą wiekową, która najprawdopodobniej eksperymentuje z narkotykami. Ponadto badania krajowe, takie jak badanie przestępczości w Anglii i Walii, prawdopodobnie nie doceniają używania narkotyków przez uczniów, ponieważ nie badają domów studenckich. Inne sondaże, m.in Zwolnij i NUS” własnej ankiety studenckiej z 2018 r. potwierdzają, że zażywanie narkotyków, podczas gdy nieczęsty, jest wspólne miejsce: z ponad połową populacji studentów (56%) zgłaszanie używania narkotyków.
Mimo to nadal istnieje niepokojący brak porad dotyczących redukcji szkód ze strony instytucji szkolnictwa wyższego. Równie niepokojąca jest duża liczba instytucji prowadzących formalna dyscyplinarna środków, a niektóre wprowadzają również dodatkowe formy nadzór, udowodniono, że oba wyrządzają szkodę uczniom.
Biorąc hit: przegląd polityki narkotykowej w brytyjskim szkolnictwie wyższym
W naszym raporcie z 2018 r.Przyjmowanie uderzenia', Release i NUS dokonały przeglądu polityki antynarkotykowej 151 brytyjskich instytucji szkolnictwa wyższego. Ustaliliśmy, że w przypadku studenta przyłapanego na posiadaniu narkotyków formalne środki dyscyplinarne mogły obejmować czasowe lub stałe wykluczenie, eksmisję z miejsca zakwaterowania lub skierowanie na policję. W rzeczywistości w ponad jednej czwartej incydentów (26%) z udziałem uczniów, u których stwierdzono posiadanie narkotyków na własny użytek, studenci zostali skierowani na policję przez ich instytucję. Czy instytucje rozumieją, że tak Nie prawny obowiązek podjęcia tego kroku? A może celowo poddają swoich uczniów, którymi mają obowiązek się opiekować, karom potencjalnie zmieniającym ich życie?
Jedno znalezienie tego robi wskazują na niezrozumienie obecnego brytyjskiego prawa antynarkotykowego, to koniec pół instytucji posiada politykę, która pozwala na karanie zachowań związanych z narkotykami nie uważane za przestępstwo. Na przykład, mimo że ustawa o substancjach psychoaktywnych z 2016 r. nie penalizuje posiadania nowych/nowych substancji psychoaktywnych (takich jak podtlenek azotu), istnieje szereg zasad, które zrównują to z posiadaniem kontrolowanego narkotyku.
Instytucje muszą również wziąć pod uwagę wieloletnie niesprawiedliwość prawa antynarkotykowego Wielkiej Brytanii i egzekwowania prawa antynarkotykowego, co oznacza, że ryzyko bycia wykryte za używanie narkotyków, jak również surowość kary otrzymanej później, w dużym stopniu zależy od twojego pochodzenia etnicznego. Podczas gdy wyraźnie widzimy osoby należące do mniejszości etnicznych koniecreprezentowani w systemie sądownictwa karnego za przestępstwa narkotykowe, są jednocześnie niedostatecznie reprezentowani w placówkach leczenia uzależnień. Wielka Brytania rząd sama uznaje, że bariery w leczeniu osób należących do mniejszości etnicznych obejmują doświadczenia lub obawy związane z rasizmem i innymi formami dyskryminacji, a także przekonanie, że interwencje nie będą odpowiednie kulturowo lub nie będą w stanie zaspokoić określonych lub przekrojowych podstawowych potrzeb.
W naszym „Przyjmując uderzenie” zauważyliśmy, że 40% uczniów nie czułoby się komfortowo, ujawniając swoje zażywanie narkotyków z obawy przed karą ze strony instytucji. Pęto Bradley, oficer NUS Trans, stwierdza, że „środki karne rzadko pomagają oraz tworzą nasze placówki oświatowe współudział w praktykach, które uniemożliwiają marginalizowanym i potencjalnie wrażliwym studentom poszukiwanie pomoc”. Chociaż ważne jest, aby to rozpoznać problematyczny używanie narkotyków jest rzadkie, wraz z rozwojem zaburzeń związanych z używaniem substancji szacunkowa wpływ tylko na 10% osób używających narkotyków, drogi do skutecznych, nieosądzających, poinformowanych przez ekspertów i nieobowiązkowe wsparcie jest niezbędne dla tych uczniów, którzy do chce tego wsparcia.
Nadszedł czas, aby nasz instytucje nauki przyjmuj polityki i finansuj praktyki oparte na dowód, a nie moralistyczne czy ideologiczne punkty widzenia. Oznacza to również uznanie hipokryzji instytucji sprzedających alkohol na ich terenie przy jednoczesnym karaniu studentów za zażywanie narkotyków, w świetle dowodów wskazujących, że alkohol jest najbardziej szkodliwe istotę dla jednostek/społeczeństwa.
Redukcja szkód: praktyczna, wykonalna, skuteczna, bezpieczna i opłacalna
Redukcja szkód na arenie międzynarodowej podkreślają, że „polityki i praktyki redukcji szkód opierają się na: mocny materiał dowodowy pokazuje, że interwencje są praktyczny, wykonalny, skuteczny, bezpieczny oraz opłacalne”. Ramy redukcji szkód – w tym odejście od formalnych środków dyscyplinarnych, zapewnianie praktycznych porad ekspertów na temat bezpiecznego używania narkotyków, sprawdzanie bezpieczeństwa narkotyków i możliwość amnestii na narkotyki – byłyby znacznie skuteczniejsze niż obecne polityki, które zniechęcają uczniów od szukania porady. Podejście polegające na redukcji szkód jest przyjmowane przez coraz większą liczbę instytucji, w tym uniwersytety z siedzibą w USA Bristol oraz Sheffield, z wczesnymi oznakami sukcesu.
Teraz, bardziej niż kiedykolwiek, uniwersytety muszą zbadać podejście do redukcji szkód. W tym, co zostało opisane jako „druga pandemia' iz niedawnym badanie NUS stwierdzając, że ponad 50% uczniów doświadczyło spadku swoich umiejętności zdrowia psychicznego w czasie pandemii eksperci przewidują wzrost problemów związanych z alkoholem i narkotykami w nowym roku akademickim. Jako część własnego wydania Badanie wpływu zakupów leków na koronawirusa, która śledzi transakcje narkotykowe w Wielkiej Brytanii od kwietnia 2020 r., zauważyliśmy, że więcej studentów zgłasza zwiększać w ich zażywaniu narkotyków, w przeciwieństwie do zmniejszenia ich używania od początku pandemii COVID-19, pomimo bezprecedensowych zakłóceń na rynku narkotyków.
Przeżywamy również ósmy rok rekordowego poziomu zgony związane z narkotykami, w tym zgonów z powodu MDMA i kokainy, które po konopiach indyjskich należą do substancji najczęściej zażywanych przez uczniów. Chociaż takie tragedie są stosunkowo rzadkie w populacji studentów, a wielu studentów przyjeżdża lub wraca na uniwersytet z mniejszym doświadczeniem życia nocnego i własną tolerancją, uniwersytety muszą zrobić więcej, aby wyposażyć swoich studentów w praktyczną wiedzę na temat redukcji szkód, w tym niebezpieczeństw związanych z mieszaniem niektórych substancji, oraz znaczenie rozpoczęcia od niska dawka.
Brak prawnego zobowiązania do polityki zerowej tolerancji
Podczas gdy uniwersytety mogą obawiać się, że te potencjalnie ratujące życie polityki są błędnie postrzegane jako „tolerujące” zażywanie narkotyków, tak jest brak obowiązku prawnego aby uniwersytety przyjęły politykę zerowej tolerancji dla narkotyków. Uniwersytety są nie odpowiedzialności karnej, jeśli uczniowie są w posiadaniu kontrolowanych narkotyków, ale są zobowiązani do podjęcia kroków w celu zapobieżenia powtórzeniu się bardzo określonego zestawu zachowań. Zachowania te obejmują dostarczanie i produkcję kontrolowanych narkotyków oraz palenie marihuany (lub opium).
Swobodę uznania dostępną instytucjom należy postrzegać jako ważną szansę dla instytucji szkolnictwa wyższego, aby być na miejscu czoło polityk opartych na dowodach, promujących sprawiedliwość społeczną i minimalizujących szkody powodowane przez obecne przepisy antynarkotykowe.
Stephen Cutter, radca prawny w Release, wyjaśnia: „Uniwersytet nie ponosi odpowiedzialności karnej tylko dlatego, że student pewnego dnia pali jointa, ale może ostatecznie zostać pociągnięty do odpowiedzialności, jeśli wiadomo, że tak się dzieje, a uniwersytet nie podejmuje żadnych działań co powstrzymałoby go od kontynuacji”.
Kontynuuje: „te działania nie muszą być drakońskie, takie jak natychmiastowe eksmisje, wszechogarniające zakazy wstępu do miejsc lub skierowania na policję. Potrzebny jest dowód na to, że Uniwersytet nie pozwala na te specyficzne zachowania, ani nie odwraca wzroku, gdy dowiaduje się, że się one dzieją. Istnieje duża dowolność instytucji przy podejmowaniu decyzji, jak sobie z tym poradzić, i chciałbym podkreślić, że najpoważniejsze skutki absolutnie nie muszą być drugim – równie dobrze może się zdarzyć, że uniwersytet może osiągnąć to, czego potrzebuje, poprzez jakąś formę eskalacji ostrzeżeń, której towarzyszą wysiłki na rzecz destygmatyzacji używania narkotyków oraz oferta praktycznego wsparcia i informacji o karach”.
Jeśli masz pytanie dotyczące narkotyków i prawa, skontaktuj się z nami Wydanie, krajowe centrum wiedzy na temat narkotyków i prawa antynarkotykowego w Wielkiej Brytanii (infolinia: 020 7324 2989, e-mail: ask@release.org.uk).
* dr Laura Garius dołączyła do Release jako kierownik ds. polityki jesienią 2020 r. Jest kryminologiem i uzyskała doktorat na Loughborough University. Laura prowadziła moduł Narkotyki i Społeczeństwo dla studentów Nottingham Trent University i badała zarówno alkohol, jak i szkody związane z narkotykami. Prowadziła badania z użytkownikami usług, a także z ankietami na dużą skalę i opowiadała się za podejściem do redukcji szkód, polityką narkotykową opartą na dowodach i sprawiedliwością społeczną.
