20 stycznia prezydent USA Donald Trump podpisał zarządzenie wykonawcze zainicjowanie 90-dniowego zamrożenia i przeglądu wszystkich programów pomocy zagranicznej USA, w tym programów Agencji USA ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID) i Prezydenckiego Planu Pomocy w Zwalczaniu AIDS (PEPFAR). Jak donoszono na arenie międzynarodowej, ogłoszono wynik przeglądu 10 marca, gdzie amerykański sekretarz stanu ogłosił, że 83% programów USAID (około 5,200) zostanie anulowanych, a jedynie 1,000 będzie kontynuowanych pod nowym nadzorem jego Departamentu Stanu.
Wpływ zawieszenia wszystkich programów pomocowych jest niejasny i wciąż jest szczegółowo mierzony. Jednak biorąc pod uwagę rozmiary programów USAID – to było największy darczyńca na świecie organizacja działająca od sześciu dekad w 70 krajach – globalny wpływ jej końca będzie ogromny. Zamrożenie wstrzymało dostarczanie krytycznej pomocy humanitarnej, w szczególności kluczowych środków medycznych, do narażonych populacji.
Na przykład UNAIDS zgłosił że zakończenie finansowania nie tylko zmniejszyło możliwości testowania, opieki i leczenia HIV w kraju, ale także skutecznie zakończyło umowy o pracę dla prawie 9,000 pracowników, których źródła utrzymania prawdopodobnie zależały od tych stabilnych źródeł dochodu. Z decyzją Sądu Najwyższego USA rządzący że trwające kontrakty USAID, które nie zostały anulowane, nie będą musiały być opłacane zgodnie z ich umowami, a nowy Departament Efektywności Rządowej (DOGE) kończący się W systemie płatności USAID spodziewane jest, że znacznie więcej osób będzie nadal pracować bez gwarancji wynagrodzenia.
Koniec PEPFAR naraził również życie milionów ludzi na całym świecie. Założony w 2003 r. PEPFAR dostarczył około 20 milionom ludzi ratujące życie leki antyretrowirusowe; uważa się, że uratował około 26 milionom istnień ludzkich i zmniejszył wskaźniki transmisji HIV w ponad 50 krajach. „To kwestia życia lub śmierci”, jak twierdzi Międzynarodowe Towarzystwo AIDS opisane znaczenie PEPFAR. Jego koniec prawdopodobnie cofnie dziesięciolecia postępu w ochronie zdrowia publicznego, a jeśli finansowanie nie zostanie wznowione, liczba zgonów z powodu AIDS wzrośnie o 400% (około 6.3 miliona osób) spodziewany nastąpi w ciągu czterech lat po roku 2025.
Od 1 lipca niektóre funkcje pomocy zagranicznej będą kontynuowane, choć dostosowane do międzynarodowej misji Departamentu Stanu „America First”. przetłumaczony w dalszą pomoc wojskową dla Izraela, Egiptu i innych sojuszników Bliskiego Wschodu, a także „ratującą życie” pomoc humanitarną. Jednakże eksperci potwierdziły, że Departament Stanu posługuje się wąską definicją programu „ratującego życie”, co oznacza, że większość programów objętych ochroną przed likwidacją funduszy dotyczy sprzedaży broni, pomocy wojskowej i programów antynarkotykowych.
Te niedogodności rozchodzą się, wpływając na wrażliwe populacje, pracowników pomocy humanitarnej i szerszą dynamikę geopolityczną. Pełny zakres szkód nadal ewoluuje, gdy organizacje starają się dostosować.
Koszty ludzkie
Ciężar odczuwany przez mieszkańców Afryki będzie znaczący, szczególnie że wydatki na opiekę zdrowotną były największym pojedynczym składnikiem pomocy USA na tym kontynencie. Pomoc ratująca życie była i jest kluczowa dla osób żyjących poniżej granicy skrajnego ubóstwa (żyjących za mniej niż 2.15 USD dziennie), co stanowi prawie 36% obywateli Afryki w 2023 – około 455 milionów ludzi. Jeśli finansowanie pomocy nie zostanie wznowione, dodatkowe 1.3% – lub 5.7 miliona – obywateli Afryki Prognozuje znaleźć się poniżej granicy skrajnego ubóstwa.
Zakończenie finansowania pomocy humanitarnej będzie szczególnie odczuwalne dla kluczowych grup społecznych, takich jak osoby używające narkotyków i członkowie społeczności LGBT+, którzy mogą spotkać się z dyskryminacją i prześladowaniami we własnych krajach. W Burundi, finansowane przez USAID programy dotyczące HIV, takie jak Ngirankabandi Działalność – prowadzona przez Association Nationale de Soutien aux séropisitifs et malades du Sida Santé-Plus (ANSS-Santé Plus) – łączy organizacje społecznościowe z organizacjami finansowanymi ze środków międzynarodowych w celu identyfikacji nowych przypadków transmisji HIV, integrowania ich ze służbami zdrowia, a także wspierania osób w trakcie bieżącego leczenia ARV. Obejmuje to: organizacje kierowane przez użytkowników narkotyków które pracują z pracownikami seksualnymi, osobami wstrzykującymi narkotyki i innymi narażonymi grupami. Oczekuje się, że te programy zostaną najbardziej dotknięte. Te koszty są już udokumentowane: z prawie 300 osób finansowanych przez amerykańskie granty pomocowe w ANSS-Santé Plus, 218 stracili pracę. Pozostali będą musieli nadal pracować, aby osiągnąć cele grantowe od innych darczyńców, mając o prawie dwie trzecie mniej pracowników.
Daniel Nizigiyimana, członek zarządu ds. obszarów wiejskich Ngirankabandi, potwierdził, że koniec finansowania USAID poważnie zakłócił ich działalność w Burundi. Cięcia finansowania oznaczały, że pracownicy rówieśniczy nie są już zatrudniani do przywożenia ludzi do ośrodków zdrowia na badania przesiewowe w kierunku HIV, a także zakończyły dostęp do zestawów do samodzielnego testowania w kierunku HIV, które zostały zakupione przez USAID.
Postęp w zakresie zdrowia publicznego nie został osiągnięty
Oczekuje się, że przerwanie finansowania zniweczy wiele ciężko wywalczonych osiągnięć w zakresie zdrowia publicznego w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Szefowa UNAIDS, Winnie Byanyima, ostrzeżony że zawieszenie pomocy doprowadzi do 2,000 nowych zakażeń HIV dziennie. To samo powiedział Tedros Ghebreyesus, szef Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), który obawiał się, że „zakłócenia programów HIV mogą zniweczyć 20 lat postępu”. W przypadku osób, które już wstrzykują sobie narkotyki, okładzina ryzyko zakażenia wirusem HIV jest na całym świecie 35 razy większe niż u osób niewstrzykujących narkotyków, koszty odczują osoby, które już znajdują się na marginesie społeczeństwa.
Powrót do sytuacji zdrowia publicznego z początku XXI wieku byłby kryzysem humanitarnym. 2000-letni regres oznaczałby katastrofę dla globalnych celów, takich jak 2030 celów zrównoważonego rozwoju, w tym wyeliminowanie zakażeń wirusem HIV i zgonów z tego powodu do 2030 r.
Tę globalną zmianę w finansowaniu należy zaakceptować jako nową rzeczywistość przyszłości; konieczne jest zorganizowane działanie rzecznicze i nowi fundatorzy, aby zabezpieczyć już poczyniony postęp i uratować więcej istnień ludzkich przed krzywdą, której można było zapobiec.
