Pandemia COVID-19 zmusiła więzienia na całym świecie do stawienia czoła długotrwałym problemom przeludnienia, słabej opieki zdrowotnej i braku możliwości ponownego wjazdu. Według Światowe zdrowie Organizacja, przeludnienie więzień jest krytycznym problemem, który może przyczynić się do rozprzestrzeniania się COVID-19. Samoizolacja w więzieniu lub przestrzeganie wielu innych wytycznych zdrowotnych dotyczących zapobiegania COVID-19, w tym regularnego mycia rąk, jest praktycznie niemożliwe. Więzienia i areszty są również zazwyczaj poważnie niedofinansowane pod względem opieki zdrowotnej.
Aby spróbować zminimalizować potencjalne rozprzestrzenianie się wirusa w więzieniach, kilka rządów wdrożyło środki mające na celu odciążenie więzień i aresztów. Środki te wahały się od wcześniejszego zwolnienia więźniów do ułaskawienia, zwolnień tymczasowych, przejścia do aresztów domowych i zwolnienia warunkowego / kaucji.
Redukcja szkód na arenie międzynarodowej monitorowane środki odwracania uwagi od COVID-19 przyjęty na całym świecie w okresie od marca do czerwca 2020 r. Ustaliliśmy, że kwalifikowalność do zwolnienia z więzienia była w dużej mierze uzależniona od wieku, stanu zdrowia (na przykład wcześniejszych schorzeń lub ciąży), zachowania w zakładzie karnym, pozostałej długości kary oraz rodzaju przestępstwa (zwykle przestępstw bez użycia przemocy).
Osoby skazane za przestępstwa z użyciem przemocy, przestępstwa narkotykowe, terroryzm i więźniowie polityczni zostały w dużej mierze wykluczone z przedterminowego zwolnienia. Wyjątków tych towarzyszy wiele implikacje etyczne. Pozostawienie pewnych grup ludzi w tych środowiskach wysokiego ryzyka wyłącznie w oparciu o rodzaj przestępstwa prawdopodobnie pozostawia administratorów więzień odpowiedzialnych za zgony, którym można było zapobiec.
Odkryliśmy również, że w niektórych jurysdykcjach zwolnienie z więzienia jest uzależnione od posiadania stałego adresu zamieszkania. Zostało to uzasadnione potrzebą rejestracji osadzonych przez administrację więzienną. Zastrzeżenie to wyklucza jednak znaczną liczbę osób przebywających w zakładzie karnym, które nie mają stałego miejsca zamieszkania we wspólnocie. Ignoruje również długotrwałe problemy związane z procesem ponownego wjazdu, co ilustrują historie czterech osób zwolnionych z więzienia na Cyprze, które poproszono o wrócić do więzień, z których zostali zwolnieni. Po zwolnieniu trzech z nich nie było w stanie znaleźć pracy (ze względu na kryminalną przeszłość) ani stałego mieszkania, a czwartym był młody człowiek, który następnie został zatrzymany za zażywanie narkotyków. Doświadczenia te odzwierciedlają systemowy brak rozwiązania niektórych z najbardziej krytycznych problemów związanych z ponownym wejściem: brak dostępu do zatrudnienia, mieszkania, a teraz ponowne wejście do świata trwale zmienionego przez tę pandemię.
Niektóre administracje więzienne wyjątkowo dobrze reagowały na kryzys. Niektóre z najlepszych praktyk to uwolnienie tysięcy więźniów, które widzieliśmy w miejscach takich jak Iran, Indonezja i Myanmar. Jednak te reakcje polityczne nie spełniły oczekiwań. Zwolnienie w Iranie było tymczasowe, a teraz jesteśmy świadkami wycofywania więźniów do aresztu. W Indonezji i Mjanmie kryteria zwolnienia są niejasne lub w pewnym stopniu arbitralne.
Wiele z tych środków spotkało się z publicznym sprzeciwem, ze szczególnym uwzględnieniem więźniów skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy i przestępstwa narkotykowe, często napędzane przez napiętnowane wyobrażenia o tym, kto powinien kwalifikować się do zwolnienia w tych przerażających warunkach.
Dla osób przebywających w więzieniach nastąpiły istotne zmiany, w tym zawieszenie widzeń w zakładach karnych i postępowań sądowych. Wiele krajów zdecydowało się na wykorzystanie technologii wideokonferencji do wznowienia wizyt rodzinnych i zdalnych przesłuchań. Wykorzystanie tej technologii może być ogromnym krokiem naprzód dla więźniów, którzy mogą cierpieć na zwiększone problemy ze zdrowiem psychicznym wynikające ze zwiększonej izolacji od czasu wybuchu COVID-19. Jednak technologia była również wykorzystywana do dalszego wykonywania drakońskich wyroków. Pewien mężczyzna w Singapurze otrzymał niedawno pierwszą nagrodę w mieście wyrok śmierci przez Zoom, za rzekomy udział w handlu narkotykami 28.5 gramów heroiny.
Istnieje kilka możliwości reformy polityki, która będzie miała wymierny wpływ. Państwa powinny najpierw rozważyć tymczasowe moratorium na przyjmowanie nowych osób do więzień i aresztów (w tym za przestępstwa związane z COVID-19, takie jak nieprzestrzeganie zasad izolacji). Państwa powinny również dopilnować, aby rodzaj przestępstwa nie był jedynym kryterium zwolnienia, oraz wziąć pod uwagę istniejące wcześniej schorzenia, które sprawiają, że ludzie są bardziej podatni na COVID-19. I wreszcie, funkcjonariusze więzienni muszą koordynować masowe testy w więzieniach, aby dokładnie ocenić wskaźniki infekcji i transmisji. Bez tych wskaźników więzienia i rządy stanowe działają na ślepo i nie mogą odpowiednio ocenić poziomu ryzyka, przez co nie są w stanie walczyć z kryzysem za kratami i narażają miliony ludzi w więzieniach na śmiertelnego wirusa.
* Meron Fikru jest niedawną absolwentką London School of Economics z tytułem magistra w dziedzinie polityki wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Posiada również tytuł licencjata z prawa, stowarzyszeń i sprawiedliwości na Uniwersytecie Waszyngtońskim. Interesuje się polityką narkotykową i badaniami nad wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, studiowała politykę narkotykową w Holandii i Wielkiej Brytanii. Jest także zdecydowanym orędownikiem reformy więziennictwa, ponieważ uczestniczyła w mieszanym kursie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w więzieniu dla mężczyzn w stanie Waszyngton.
