Policja antynarkotykowa napędza masową kryminalizację i więzienia w Wielkiej Brytanii i poza nią. Od marca 2019 r. Istnieją 82,847 XNUMX osób w więzieniu w Anglii i Walii, z których 11,015 1,738 zostało skazanych za przestępstwa narkotykowe. Kolejne XNUMX osób przebywa w areszcie za przestępstwa narkotykowe.
Najnowsze badania od Stoper oraz Wydanie podkreśla, że nierówne i nieproporcjonalne egzekwowanie prawa antynarkotykowego jest „źródłem głębokiej niesprawiedliwości rasowej” w Anglii i Walii: Czarni byli zatrzymywani i przeszukiwani w poszukiwaniu narkotyków ponad dziewięciokrotnie częściej niż biali w sezonie 2016/17, ścigani za przestępstwa narkotykowe ponad ośmiokrotnie częściej niż biali w 2017 r. i stanowili jedną czwartą skazanych za posiadanie konopi indyjskich, mimo że stanowią mniej niż cztery procent populacji.
Wojna z narkotykami jest zatem podtrzymywana poprzez kary, więzienie, policję i inwigilację. Zjawisko to oraz nakładające się interesy rządu i przemysłu zostały określone przez wielu badaczy i aktywistów jako Więzienny Kompleks Przemysłowy lub PIC. PIC jest opisany przez Puste klatki zbiorowe jako „wzajemnie wzmacniającą się sieć relacji między […] więzieniem, kuratorem sądowym, policją, sądami, wszystkimi firmami, które czerpią zyski z transportu, karmienia i wykorzystywania więźniów”.
„Dzięki swojemu zasięgowi i wpływowi”, pisze organizacja z siedzibą w USA Odporność Krytyczna„PIC pomaga i utrzymuje autorytet ludzi, którzy zdobywają władzę dzięki przywilejom rasowym, ekonomicznym i innym. Istnieje wiele sposobów gromadzenia i utrzymywania tej władzy za pośrednictwem PIC, w tym tworzenie obrazów w środkach masowego przekazu, które podtrzymują przy życiu stereotypy osób kolorowych, ludzi biednych, osób queer, imigrantów, młodzieży i innych uciskanych społeczności jako przestępców, przestępców lub dewiantów ” .
Polityka narkotykowa, egzekwowanie prawa oraz niesprawiedliwość rasowa i społeczna są niemożliwe do zrozumienia jako odrębne kwestie. Praca nad zintegrowaną analizą karnej polityki narkotykowej i jej szkodliwości musi skutkować zintegrowanymi rozwiązaniami, uwzględniającymi szerszą walkę przeciwko kontynuacji PIC. Ta wizja, która ma na celu wyeliminowanie więzienia, policji i inwigilacji, tworząc trwałe alternatywy dla kary i więzienia, jest rozumiana jako zniesienie lub zniesienie PIC.
Ru Kaur i Ali Tamlit napisz, że: „budowanie w kierunku czegoś nowego musi być kształtowane według zasad sprawiedliwość przemieniająca – gdzie przyznajemy się do krzywdy, ale kwestionujemy „zdroworozsądkowy” sposób, w jaki kara karna jest przedstawiana jako jedyna opcja zaprowadzenia sprawiedliwości. Dzięki tej transformującej sprawiedliwości priorytetem jest znacząca odpowiedzialność. Powszechnym powstrzymywaniem się od tych, którzy wątpią w transformującą sprawiedliwość, jest pytanie, gdzie umieścimy sprawców skrajnej przemocy lub morderstwa, jeśli nie w więzieniu. Są to trudne pytania, z którymi musimy się zmierzyć, ale wiemy, że obecny system już istnieje zawodzi osoby, które przeżyły przemoc. Polityka abolicji wymaga zmiany wszystkiego w naszej teraźniejszości i robienia tego w sposób chroniący potrzeby najbardziej bezbronnych. Pomoże nam to zbliżyć się do czegoś, co naprawdę reprezentuje sprawiedliwość – zamiast obecnego systemu, który zabija i krzywdzi najbardziej bezbronnych”.
Abolicja jest więc długoterminowym celem i codzienną praktyką, wizją organizacji i indywidualnym zaangażowaniem w transformację. Organizacje trzeciego sektora często cierpią z powodu krótkoterminowych spostrzeżeń, które skutkują gromadzeniem problemów, uporządkowanych według (konkurencyjnych) możliwości finansowania, ograniczeń budżetowych i zaleceń dotyczących najniższego wspólnego mianownika, które mają na celu uzyskanie wsparcia większości interesariuszy, a nie właściwych interesariuszy .
Budowanie sojuszy z organizacjami, które podzielają długoterminowe cele w zakresie zniesienia więzień i alternatywnych rozwiązań dotyczących szkód, takich jak Wygięte pręty, Puste klatki zbiorowe, Akcja społeczności w sprawie rozbudowy więzień (PELERYNA) – by wymienić tylko kilka w Wielkiej Brytanii – to ważne kroki w kierunku budowania wizji reformy abolicjonistycznej polityki narkotykowej. Zalecenia dotyczące polityki i cele organizacyjne powinny koncentrować się na tych, którzy są najbardziej dotknięci prohibicją narkotykową w wyniku PIC i nigdy nie mogą wzmacniać samego PIC.
Jest wielu reformatorów polityki narkotykowej, którzy już wykonują tę pracę; na przykład zasady redukcji szkód podzielają niektóre podstawowe filozofie abolicji, ponieważ opowiadają się za troską o karę. Abolicjonistyczna reforma polityki narkotykowej wymaga konsekwentnej refleksji i kreatywnej strategii.
Poniższe pytania z Critical Resistance LA cytowane w książce z 2015 roku Płeć w niewoli: wcielenie trans i więzienny kompleks przemysłowy, są pomocne: Czy Twoja praca ma na celu uczynienie PIC mniej praktycznym rozwiązaniem problemów? Czy twoja praca dotyczy aspektów PIC, które są najbardziej szkodliwe? Czy pracujesz nad zwalczaniem form krzywdy, takich jak biała supremacja, heteroseksizm i uprzedzenia klasowe, zarówno w swoich kampaniach, jak iw grupie? Czy Twoja najbliższa praca umożliwia przyszłe wyzwania dla PIC?
