Optymistyczne przemyślenia na temat postępowej polityki antynarkotykowej UE
(To jest część 2 z 2 z serii postów na temat przyszłości polityki antynarkotykowej UE. Część 1 możesz przeczytać tutaj.)
W pierwszej części tej serii opisałem, jak polityka antynarkotykowa UE znajduje się obecnie pod podwójną presją Komisji Europejskiej nalegającej na coraz bardziej sekurytyzowane podejście do narkotyków – ze szkodą dla zdrowia i redukcji szkód – oraz pojawienie się daleko idących prawicowe partie na całym kontynencie. W tym poście przedstawię kilka przemyśleń na temat silniejszej i lepiej skoordynowanej koalicji na rzecz postępowej polityki antynarkotykowej UE.
Są powody do optymizmu. Europejscy zwolennicy redukcji szkód pozostali odporni pomimo wrogiego otoczenia. Niektóre z najciekawszych innowacji w polityce narkotykowej i redukcji szkód, z kluby społeczne konopi, kontrola narkotyków rynki Darknet, czyli podstawowe praktyki redukcji szkód, rozpoczęły się w Europie i cieszą się coraz większym powodzeniem. Debata na temat regulacji prawnych dotyczących konopi indyjskich jest zaawansowana w wielu krajach – mimo że są to regulacje UE powszechnie uważane jako przeszkoda w legalizacji. W tym kontekście chciałbym podzielić się trzema propozycjami.
Pozostańcie zjednoczeni i połączeni powinno być priorytetem. W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych często różni nas język, kultura polityczna i tradycje. Nie ma naturalnej przestrzeni do bycia razem w różnych krajach – chyba że sami ją stworzymy. Wydarzenia takie jak Europejska Konferencja Redukcji Szkód, sieci takie jak Korelacja – Europejska Sieć Redukcji Szkód i Europejska Sieć Osób Używających Narkotyków, kampanie ponadnarodowe, takie jak Wsparcie. Nie karaj, są niezbędne. Ochrona i rozwój tych przestrzeni ma kluczowe znaczenie – i darczyńcy również powinni być tego świadomi.
Po drugie, reforma polityki narkotykowej i redukcja szkód muszą stać się bardziej widoczne w instytucjach UE i w procesie demokratycznyms. Negocjacje w sprawie Agencji ds. Leków UE pokazały, jak ważne jest posiadanie kluczowych sojuszników w Radzie Europejskiej i Parlamencie Europejskim, którzy podzielają te same wartości w zakresie redukcji szkód. Należy zidentyfikować dodatkowych zwolenników reformy polityki narkotykowej.
Następne wybory do Parlamentu Europejskiego odbędą się w czerwcu 2024 r. Po wyborach zostanie powołana nowa Komisja Europejska. Będzie to niezwykła okazja do zmobilizowania kandydatów wokół manifestu postępowej polityki narkotykowej, który powinien obejmować wsparcie na rzecz redukcji szkód, silne uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego oraz przyjazne ramy dla prawnej regulacji konopi indyjskich. Należy uwzględnić zmiany strukturalne w sposobie projektowania polityki antynarkotykowej UE, w tym wyraźną rolę organów ds. zdrowia w kształtowaniu polityki.
Wreszcie powinniśmy celowo poszerzać różnorodność naszego ruchu, upewniając się, że jest ona tak zróżnicowana, jak społeczności, na które europejska polityka antynarkotykowa ma największy wpływ. Powinno to zostać priorytetowo włączone do każdej europejskiej sieci, konferencji lub kampanii – zarówno przez darczyńców, jak i aktywistów. Będzie to również oznaczać rozwój sieci solidarności z grupami, które również cierpią z powodu rosnących wpływów skrajnej prawicy w Europie.
Żadne z tych działań nie jest łatwe i wszystkie wymagają długoterminowych, trwałych inwestycji, zarówno czasu i energii, jak i finansowania. Mamy jednak szczęście, że wiele osób i organizacji w Europie już pracuje nad tym celem – aby nikt nie musiał stawiać oporu sam.
