W tradycyjnych debatach filozoficznych i teologicznych trzeźwość jest zazwyczaj postrzegana jako cnotliwa, podczas gdy niemedyczne używanie narkotyków jest zazwyczaj postrzegane jako niemoralne: podważa naszą etykę pracy i zakłóca zdolność jednostki do rozumowania. W rezultacie osoby używające narkotyków muszą albo ukrywać swoje używanie narkotyków, albo stawić czoła stygmatyzacji ze strony głównego nurtu społeczeństwa.
W Niedawny artykułudokumentowaliśmy zmianę w tej relacji: zauważyliśmy rosnącą tendencję do otwartego angażowania się w niektóre przypadki zażywania narkotyków i powszechnej akceptacji przez społeczeństwo, pod warunkiem, że jest to zgodne z ideały neoliberalne poprawy, dbania o siebie i dążenia do szczęścia. Nazwaliśmy to zjawisko „cnotliwym używaniem narkotyków”.
Pomysł wykorzystania substancji do wzmacniać twoje ciało, mózg lub oba, nie jest niczym nowym. Najbardziej znane przykłady można znaleźć w niemedycznym stosowaniu leków na receptę. Na przykład stosowanie sterydów w celu zmaksymalizowania potencjału sprawnościowego i poprawy obrazu ciała jest zachowaniem wcześniej zarezerwowanym dla profesjonalnych sportowców; teraz jest coraz częściej używany przez wielu zwykłych ludzi jako część stylu życia, który stawia na pierwszym miejscu zdrowie i osobiste cele fitness. Podobnie, wzmacniacze poznawcze podobnie jak metylofenidat i modafinil są stosowane przez coraz większą liczbę osób Pracuj ciężej oraz Zwiększ produktywność.
Praktyka mikrodozowanie – przyjmowanie bardzo małych dawek substancji psychodelicznych bez odczuwania znaczących efektów psychoaktywnych – zapewnia połączenie, dzięki któremu możemy rozszerzyć ideę cnotliwego używania narkotyków z legalnych leków na substancje zabronione. Wysoce medialne historie osób stosujących mikrodawkowanie pozwoliły na ponowne ujęcie używania substancji klasy A jako nowej formy poprawy, na przykład: pomaganie ludziom wybić się w pracy, ratowanie małżeństw, łączyć się ze swoimi dziećmi or poprawa ogólnego samopoczucia.
Twierdzimy, że nawet pełne dawki nielegalnych narkotyków psychodelicznych, takich jak grzyby halucynogenne, ayahuasca or DMT, można uznać za cnotliwe, jeśli są wykorzystywane do angażowania się w cel transformacyjny jak rozwój duchowy lub wzrost osobisty. Coraz większa liczba platformy online oferują odosobnienia psychodeliczne lub z wykorzystaniem medycyny roślinnej jako sposobu na osiągnięcie oświecenia dla profesjonalistów z klasy średniej – jeśli są oni skłonni i w stanie zapłacić zazwyczaj duże kwoty za dostęp.
Media są pełne entuzjastycznych opowieści o tych korzyściach, takich jak: radzenie sobie z diagnozą raka, poprawa zdrowia psychicznegoi rozwój umiejętności przywódczych. Podobnie wiele osobistości publicznych promowało cnotliwe używanie substancji psychodelicznych w celu osiągnięcia duchowego i osobistego rozwoju. Pisarz popularnonaukowy Graham Hancock opisał je jako ostateczną przygodę w swojej (obecnie zakazanej) Dyskusja TED; popularny amerykański komentator Joe Rogan regularnie omawia substancje psychodeliczne jako narzędzie do nauki w jego programie; nawet książę Harry otwarcie mówił o ich przydatności w zajęcie się pozostałym żalem około śmierci matki.
Przedstawione powyżej dowody sugerują, że wiele różnych substancji psychoaktywnych może być cnotliwie używanych w różnych kontekstach przez społecznie uprzywilejowane grupy ludzi, pomimo ich nielegalności lub przeszłych negatywnych konotacji. Równie ważna dla cnotliwej konstrukcji zażywania narkotyków jest jednak społeczna akceptacja tego zachowania. Przekazy kulturowe dotyczące zażywania narkotyków na Zachodzie, odzwierciedlane w mediach, konsekwentnie przedstawiały zażywanie narkotyków jako szkodliwe i niebezpieczne, nie tylko dla jednostek, ale także dla szerszego społeczeństwa. Jednak doniesienia medialne na temat cnotliwego zażywania narkotyków stoją w ostrym kontraście i odgrywają znaczącą rolę w przedstawianiu go jako akceptowalnego zachowania.
Na przykład w artykuł o „podróżach wellness”Financial Times sugeruje różnorodne odosobnienia: od japońskiego układania kwiatów, detoksykacji w Toskanii, jazdy na rowerze na Krecie po poszerzanie umysłu za pomocą DMT w Meksyku. Media głównego nurtu przedstawiają mało sensacyjne historie o matkach stosujących grzyby halucynogenne jako narzędzie rodzicielskie, a powszechność używania substancji psychodelicznych w sektorze technologicznym została zaprezentowana w parodystycznym artykule w The Onion:Szaman ayahuaski obawia się kolejnego tygodnia prowadzenia prezesów firm technologicznych do duchowej jedności'. Błyszczące magazyny, takie jak Cosmopolitan („Poznaj kobiety, które regularnie przyjmują mikrodawki substancji psychodelicznych”) i GQ (Wewnątrz wielkiego boomu grzybowego) przedstawiają to zjawisko w sposób pozbawiony cenzury.
Oprócz pozytywnego postrzegania w mediach, jeden zestaw substancji – psychedeliki – zyskał odnowioną uwagę naukowców, co spowodowało dalszą zmianę w kierunku akceptacji ich stosowania. Tak zwany „renesans psychedelików” wywołał duże zainteresowanie medycznymi i naukowymi korzyściami psychedelików, co z kolei legitymizuje ich stosowanie. Ostatnie badania wykazał skuteczność substancji psychoaktywnych w leczeniu depresji, lęku, PTSD, uzależnień i stresu związanego z końcem życia. Ta medyczna walidacja została przyspieszona przez szybkie stworzenie infrastruktury naukowej wokół substancji psychodelicznych, obejmującej Instytuty badawcze, organizacje filantropijne oraz konferencje naukowe.
Wreszcie, marketing substancji psychoaktywnych jako produktów wysokiej jakości używanych przez profesjonalistów oraz neutralizujący styl stylizowania wciąż nielegalnych substancji na „leki roślinne używany przez osoby zajmujące się praktyki 'enteogeniczne' zamiast rekreacyjnego używania, kluczem do zwiększenia ich akceptacji społecznej było również uznanie, że cnotliwi użytkownicy narkotyków nie używają tylko narkotyków takich jak ketamina czy psylocybina; płacą za to najwyższe ceny, często w luksusowych i chronionych środowiskach lub w ramach programów leczenia. Różni się to od okazjonalnego, rekreacyjnego, niemedycznego i nieduchowego używania narkotyków, które w rzeczywistości stanowi większość używania narkotyków w społeczeństwach zachodnich, ale pozostaje w dużej mierze ukryte przed wzrokiem. Władza i przywileje niezbędne do angażowania się w cnotliwą formę używania narkotyków są ważną częścią procesu, w którym jest ono legitymizowane przez media i szersze społeczeństwo.
Pułapka akceptacji cnotliwego zażywania narkotyków
Ostatecznie, nasze badania oferuje jasny i nowoczesny przykład skonstruowanej natury narkotyków, pokazując, że postawy kulturowe są ważniejsze niż status prawny lub konkretne skutki substancji w określaniu, jak na nią reagujemy i jak postrzegamy jej stosowanie jako akceptowalne. Dla tych, którzy pracują nad zakończeniem prohibicji narkotykowej, akceptacja cnotliwego używania narkotyków może wydawać się ważnym krokiem w kierunku tego celu. Sugerujemy jednak, że przedstawienie pewnego używania narkotyków jako cnotliwego jest możliwe tylko dla profesjonalistów z klasy średniej, którzy mogą czerpać z neoliberalnych wartości produktywności i samodoskonalenia, aby przedstawić swoje używanie narkotyków jako część programu poprawy. Cnotliwe używanie narkotyków wzmacnia zatem struktury nierówności inherentne w istniejącej polityce narkotykowej na całym świecie.
Koncepcji cnotliwego zażywania narkotyków nie można używać do legitymizacji zażywania narkotyków przez osoby należące do kultur, klas i grup etnicznych, które nie są zgodne z głównymi strukturami społeczeństwa. Zaniedbane, dotknięte ubóstwem i zmarginalizowane grupy społeczne nie będą miały szansy, aby ich zażywanie narkotyków było postrzegane jako legalne, zwłaszcza jeśli jest wykorzystywane do radzenia sobie z trwającą traumą, dyskryminacją i bezbronnością. Zamiast tego będą nadal karane i stygmatyzowane za swoje zażywanie. Pojawienie się cnotliwego zażywania narkotyków nie robi nic więcej, niż utrwala status quo.
